Feature Film: Nadine – Synopsis

nadineNadine is een carrièrevrouw: succesvol, onaf- hankelijk en ambitieus. Maar ze is alleenstaand, de veertig net voorbij en nog steeds kinderloos. De biologische klok gaat als een razende tekeer in haar lijf, tot die begint over te slaan en uiteindelijk ontspoort, waardoor ze een impulsieve, bizarre en extreme daad begaat…

Schrijver/regisseur Erik de Bruyn over Nadine
Zoals ik in Wilde Mossels als schrijver/maker een bepaalde authenticiteit kwijt kon over een thema met een herkenbare humane kern, zo zoek ik ook voor nieuwe filmverhalen naar thema’s die ik tegenkom in de leefwereld om mij heen. Thema’s waarbij ik persoonlijke betrokkenheid ervaar en die opmerkelijk, onderbelicht en tegelijk ook weer universeel genoeg zijn om persoonlijk te vertalen naar cinematografie.

Zoals ik mij bij Wilde Mossels bezigde met iets uit mijn verleden, zo wil ik dat nu doen met iets uit het heden.

Al sinds mijn vroege studententijd ga ik om met een aantal vrouwen die ik tot mijn beste vrienden rekenen kan. Terwijl de vriendschap door de jaren bleef bestaan, bouwden we een vertrouwensband op. Inmiddels zijn ‘we’ allen eind dertig/begin veertig. Een aantal van deze vrouwen – en vaak ook weer kennissen van hen – zijn nog vrijgezel.

Zij leefden tot op heden altijd erg vrij, hadden wisselende relaties. Waren met tussenpozen op zoek naar de Ware. Maar meestal voornamelijk met hun carrière bezig. Ze waren gefeminiseerd, erg onafhankelijk en zelfstandig.

Maar nu, zo de laatste twee jaar, vindt er een omslag plaats: hoewel het denken over al dan niet een kind krijgen hen al langer bezig hield, begint als ze tegen de veertig lopen als nooit tevoren voor deze vrouwen de biologische klok te slaan.

Ze raken toch wat in paniek: hebben ze te lang en tevergeefs gezocht naar die Ware liefde? En lopen ze daardoor nu misschien wel hun kans mis ooit nog moeder te worden…?

Want plots zien ze in dat ook zij vergankelijk zijn als het leven zelf. En dat bepaalde levensvragen zich, naarmate je ouder wordt, steeds directer opdringen. De ons omringende leefwereld, hoe ‘postmodern’ en individualistisch ook, hangt wat dit betreft toch de traditie aan. Een vrouw die alleen oud wordt, zonder kind en misschien wel ook zonder man, ‘daar is in elk geval iets mee’. Een vrouw zonder kinderen wordt toch vaak nog voor minder vol aangezien. Of erger nog, als tragisch geval.

Als de vrouwen uit je naaste vriendinnenkring dan uiteindelijk toch nog kinderen krijgen na hun vijfendertigste, maar jij niet….dan dient al snel tenmiste de gedachte ook zwanger te worden zich aan. Als die gedachte zich ontwikkelt tot wens en als de zwangerschap dan niet wil lukken, kan dat leiden tot allerlei wanhoopsgedrag. Misschien is de partner wel niet vruchtbaar! En als hij dat na onderzoek wel blijkt te zijn, dan is er misschien iets mis met de relatie…iets “onbewusts”. Misschien moet er dan nog snel gezocht worden naar een ander. Of manlief gaat om wat voor reden dan ook zelf weg, de vrouw in paniek achterlatend. Sommigen gaan dan wanhopig op zoek naar een nieuwe vriend c.q. mogelijke vader. Ze gaan weer veelvuldig uit of zetten contactadvertenties. Weer anderen beginnen zelfs dit al op te geven en gaan op zoek naar een donor, al dan niet anoniem.

Dat dit een wezenlijk plobleem vormt voor vele moderne vrouwen, geeft bijvoorbeeld ook het boek Baby Hunger, the new battle for motherhood van Sylvia Ann Hewlett weer. In dit boek wordt gesteld dat ‘hoe succesvoller vrouwen professioneel zijn, hoe kleiner de kans dat ze moeder worden. In Amerika is bijvoorbeeld eenderde van alle vrouwen die tussen de 80.000 en 100.000$ per jaar verdienen op hun veertigste jaar nog kinderloos. Het boek licht toe dat dit deze vrouwen is ‘overkomen’, omdat ze te hard werkten en geen tijd hadden om werkelijk een partner te zoeken en aldus te laat aan kinderen begonnen. Voor deze vrouwen is, aldus het boek, het bestaan van geboortetechnieken vaker een vloek dan een zegen, omdat de kans dat je boven je eenenveertigste zonder problemen een kind krijgt zelfs met behulp van de geboden technieken, gering is. Inmiddels zijn in de Nederlandse dagbladen ook artikelen naar onderzoeken verschenen, die aangeven dat deze tendens zich ook onder Nederlandse hoger opgeleide vrouwen sterk heeft ingezet. Getuige de aantallen artikelen in week-, dames- en glossymagazines en de onderzoeken die daarin geciteerd worden, is deze groep vrouwen niet alleen groter dan men zou vermoeden, maar ook verspreid over vele westerse landen.

Omdat dit me raakt, omdat ik me betrokken voel bij het leven van de vrouwen in deze situatie die ik ken, wilde ik al een tijdje een film ontwikkelen waarin deze groep vrouwen, deze thematiek centraal staat.

NADINE is een psychologisch drama dat gaat over een vrouw van begin veertig, voor wie de gehele situatie van het nog kinderloos en vrijgezel zijn dreigend wordt.

Want hierin verschilt de vrouw dan van de man; hoewel levens gelijk- geschakelder zijn, hoewel vrouwen het ook alleen, met eigen goede banen en financiële onafhankelijkheid best rooien, is er voor hen één fysieke handicap waarover mannen zich geen zorgen maken: de biologische klok.

Vrouwen moeten hoe dan ook op een bepaalde leeftijd nadenken over kinderen krijgen. Binnen de hedendaagse Westerse samenleving gebeurt dit vaak vrij laat, misschien al ‘bijna te laat’, door een uitgestelde jeugd, carrièrejacht of seriële monogamie als gevolg van een Waiting for Godot-achtige zoektocht naar de Ware.

Bij déze vrouwen gaan de gesprekken plots niet meer, zoals in series als Sex in the City, giechelachtig over de maat erectie van weer een ‘onenightstand’- minnaar, maar om de steeds sterker voelbare angst niet alleen geen man te vinden, maar, erger nog, kinderloos te blijven.

En vaak gaat deze angst gepaard met de vrees ook op latere leeftijd alleen te zijn, als een eventuele partner alweer overleden is. Dat er dan niemand meer is. Hier schuilt voor mij een persoonlijker, onderliggend motto in dat ook in Wilde Mossels vorm heeft gekregen. Als ik dit kort zou moeten omschrijven dan zou ik het noemen: een voortdurend aanwezige ondertoon van een besef van de existentiële ‘alleenzaamheid’ van mensen. Naarmate het gevoel van vergankelijkheid zich bijvoorbeeld meer opdringt, wordt ook dit besef voelbaarder.

Het gevoel dat je als vrouw toch mislukt bent als je geen kinderen hebt, dat je geen aansluiting meer vindt in je vriendenkring, dat zijn wezenlijke angsten van deze vrouwen.

Deze vrouwen herkennen zich niet meer in series als Sex in the city en Bridget Jones: Deze series/films raken niet meer aan hun werkelijke, completere gevoelsleven.

Deze vrouwen hebben niets met het inmiddels alweer volledig geëxploiteerde vrouwbeeld van de macha, de sexy kindvrouw met de ruwe bolster die uiteindelijk toch in katzwijm zwikt voor haar Prins. Voor deze vrouwen blijkt dat de Volmaakte Liefde een mythe is, die hen door voorgaande generaties beloofd en voorgespiegeld werd.

Deze vrouwen kennen een eenzame angst waar ze slechts in alleenzaamheid de strijd mee kunnen aangaan.

NADINE is zo’n vrouw. Een moderne vrouw, die gaandeweg dergelijke schrijnende angsten heeft leren kennen. Als ze dan ook nog eens geconfronteerd wordt met een onvergevelijk verraad, slaan bij haar de stoppen door.